The story so far...

Het begon allemaal toen we met de familie in Budapest, Hongarije woonde. Ik was vier jaar. Elke zaterdag speelde wij hockey met een andere Nederlandse familie op het pleintje in de buurt. Van te voren tekenden we met krijt de lijnen op het betonnen pleintje. Het was de eerste keer dat ik hockeyde.

Het was pas zes jaar later dat ik voor het eerst bij een hockeyclub speelde. Wij woonden in die tijd in Wenen, Oostenrijk. De eerste wedstrijd was in de winter in een zaal bij een team tot tien jaar oud.

De zes jaar daarna speelde ik in Wenen bij de Academische Hockey en Tennis Club (AHTC), en ontwikkelde me daar als speler. Als je jonger bent dan 18 jaar mag je voor een ander land dan je vaderland uitkomen. Ik speelde dan ook een aantal wedstrijden voor het Oostenrijks B (tot 16 jaar).

Als jongste van vier kinderen, woonde ik als enige nog thuis toen ik 16 was. Wij maakten de keuzen om terug naar Nederland te verhuizen. Ik kwam hier bij Hockey Club Rotterdam in de A1 terecht en er ging een wereld voor mij open. Het verschil was niet te beschrijven. Er hockeyen 2500 mensen in heel Oostenrijk, en hier op HCR hebben ze al 2200 leden.

Voordat het seizoen begon werd ik uitgenodigd voor een selectie training bij het Zuid Hollands district team. Ik mocht hier meteen aansluiten en zo ging alles vrij snel. Aan het einde van mijn eerste jaar in de A1, werd ik geselecteerd voor het Nederlands A (tot 18 jaar). Dit was een droom die uitkwam, en alles stond toen ineens in het teken van hockey.

Het was dan ook een grote teleurstelling toen ik afviel voor het Nederlands A een jaar later. Het was heel moeilijk te accepteren, maar ik was destijds simpelweg niet goed genoeg om dat team te halen. Het motiveerde me wel om nog harder te werken. Het werd dan ook wel duidelijk dat het allemaal niet vanzelf gaat.

Ik was tegen die tijd doorgeschoven van A1 naar Heren 1 en probeerde daar mijn plekje te bemachtigen in de basis. Rotterdam speelde destijds overgangsklasse. Een mooie competitie om ervaring op te doen en te wennen aan senioren hockey. Wij promoveerde dat jaar naar de Hoofdklasse, dus dat was de eerste keer dat ik kampioen werd. Een mooi jaar dus, met mooie herinneringen.

In mijn eerste hoofdklasse jaar werd ik uitgenodigd voor Jong Oranje. Ik vond mijn draai in de hoofdklasse en uiteindelijk ook in Jong Oranje. Met Jong Oranje wonnen we in twee jaar het EK in Praag en het Mini WK in Monchengladbach.

Ik leerde in die twee jaar Jong Oranje ontzettend veel onder de leiding van Michel van den Heuvel, en kon bij Rotterdam ook stappen maken. Wij haalden met Rotterdam voor het eerst in de geschiedenis de Play Offs van de Hoofdklasse en kwalificeerde ons voor de Euro Hockey League, die dat jaar voor het eerst georganiseerd werd.

Ik was inmiddels te oud voor jong Oranje, en begon aan een nieuw seizoen in de Hoofdklasse. Veel andere leeftijdsgenoten hadden al gedebuteerd in het grote Oranje, en ik baalde dat ik die eer nog niet had gehad. Na drie wedstrijden in het nieuwe seizoen kwam toen toch de uitnodiging van Roelant Oltmans voor de selectietrainingen met het Nederlands Elftal. Dit was natuurlijk het telefoontje waar je al je hele leven van droomt. Ik paste me vrij snel aan en mocht in November 2007 tegen Engeland debuteren in de Champions Trophy in Maleisië. Ik was de eerste speler van Rotterdam die voor het Nederlands Elftal uit kwam, iets waar ik ontzettend trots op ben. Het toernooi verliep wisselvallig, maar ik kon in mijn vierde interland dan eindelijk mijn eerste goal maken tegen Australië.

De jaren daarna verliepen eigenlijk heel goed. Ik speelde goed bij Rotterdam, waarin we drie jaar op rij derde werden van Nederland. Ook bij het Nederlands Elftal ging het ging het goed. Ik heb elk toernooi gespeeld, met als hoogtepunt de Olympische Spelen in Beijing in 2008.

Ik heb inmiddels alle toernooien gespeeld met het Nederlands Elftal, maar ik ben alleen nog lang niet klaar...