Ik ben niet naar de disco gegaan

Zo, het WK zit erop. En mijn vakantie ook trouwens. Het is weer tijd voor competitiehockey. Best spannend, want ik speel dit seizoen voor het eerst bij Amsterdam. Ik ben benieuwd hoe we het gaan doen dit jaar. Ik ben hier natuurlijk naartoe gekomen om een betere speelster te worden én om landskampioen te worden. Maar dat is helemaal niet zo gemakkelijk hoor, de concurrentie is groot.

Dat was trouwens ook het geval op het WK in Rosario. We zijn daar niet voor niets tweede geworden achter Argentinië. De zilveren medaille was best een teleurstelling, na afloop van de verloren finale ben ik ook niet mee naar de disco gegaan. Al had dat eerlijk gezegd ook te maken met de enkelblessure die ik had opgelopen. Ik vond het niet verstandig om de hele nacht te gaan dansen.

Gelukkig was er bij terugkomst in Nederland goed nieuws. Ik bleek te zijn gekozen tot beste speelster van het vorige seizoen. Een hele eer natuurlijk. Als prijs kreeg ik een gouden stick. Die staat nu mooi te pronken op mijn kamer in Amsterdam. Elke avond voor het slapen gaan kijk ik er even naar en vaak denk ik dan terug aan mijn leuke jaren bij Kampong, mijn oude cluppie.

Deze maand speel ik tegen ze. Het zal best raar zijn om in Utrecht als tegenstander tegenover mijn oude ploeggenoten te staan. Als ik de bal maar niet per ongeluk naar een Kampong-speelster pass... Nee hoor, grapje. Dat overkomt mij niet, daar ben ik veel te fanatiek voor. Want hoewel ik Kampong voor altijd in mijn hart draag, wil ik natuurlijk wel gewoon van ze winnen. 

bron: hockey.nl